وقتی که آمدی

جهان از ذات ِ خويش

خالی شد ـ

تا از نفس ِ تو پُر شود.

گاه

چه

  شگردی

     در نگاه ِ

          توست

پرنده ای نوكش در آب
. دُمش در خشكی

نیمه شدن

پرنده را زیباتر از پرواز می‌كند

 بهار در چشم توست

و دل من شخم زاری ست

که در لهیب انتظار می سوزد

و به آسمان نگاه تو

می دوزدستاره چینان –

چشم خود.

 چند صیادند

در معرکه ی دام خویش

گرفتار

واما مردم بیچاره...

از این که هنوز فکر می‌کنم هستم تعجب نمی‌کنم چون هستم

از این که هنوز فکر می‌کنم خواهم بود تعجب نمی‌کنم،

از این که هنوز فکرمی‌کنم مرده‌ام تعجب نمی‌کنم

از این که هنوز فکر می‌کنم حرفی برای گفتن دارم تعجب نمی‌کنم

زمانی‌ست که از کلمات خسته‌ام
گروه گروه هجوم می‌آورند
می‌نشینند در سرم
مثل دسته‌ی پرندگان
بر سرِ درختی

دست بر دست می‌کوبم
بانگ برمی‌کشم
می‌پرند و پراکنده می‌شوند

یک پرنده‌ی خاموش اما
نه می‌ترسد نه می‌رود
نه آوازش را می‌خواند

دیشب آنچنان مست بودم،

که کتاب عاشقی را سوزاندم...

بار عاشقی را نمی توانم به دوش بکشم...

من قدیمی ام
من فسیل آخرین گیاهی ام
که تو می شناختی اش
و رفتم
وقتی تو خواب بودی
و همه کرکره ها از سمت خانه ات
خط خورد
چه قدر زود پیر شدم
و کوه های مذابم
در روشنی چشمانت تلف شد

  انگار خواب می بینم
که دو کبوتر در مردمکم پر می زنند
کوه در دهانم ذوب می شود
و چشمه در هوایم خشک
باید خودم را به تو نشان می دادم...


برچسب‌ها: دو کبوتر, کوه, دهانم, چشمه, خودم